Personal || my Skin Story

Vandaag wil ik graag mijn ‘huidverhaal’ met jullie delen. Hoewel ik er op mijn profielfoto — al zeg ik het zelf– best fris en fruitig uitzie,  is dat ooit wel anders geweest!

Als ik moeilijke huid zeg, bedoel ik ook echt moeilijk. Ondraaglijk. Pijnlijk. Zo moeilijk dat het mijn levenskwaliteit danig naar beneden haalde. Sinds kleins af aan leef ik met eczeem. Ik spreek nu in de verleden tijd, omdat mijn huidprobleem nu grotendeels is opgelost, enerzijds door begeleiding van een goede dermatologe, anderzijds door het zelf ‘experimenteren’ en ondervinden. Natuurlijk weet ik dat er ergere ziekten of problemen bestaan, en daarom sprak ik er ook niet echt over, ik wou het allemaal niet te veel dramatiseren, en voelde dat ik het recht daar niet echt toe had in vergelijking met wat anderen soms moeten doorstaan, maar er waren momenten dat ik mij echt slecht in mijn vel voelde. En die uitspraak kan hier figuurlijk, maar ook heel letterlijk worden opgevat.

Nu ik er grotendeels vanaf ben lijkt het zelfs voor mij iets banaal. Maar ik heb mezelf geleerd dat je nooit mag vergelijken met wat anderen moeten trotseren. Iedereen is wie hij is, en als we met iets geconfronteerd worden waardoor we uit balans worden gebracht, dan is er geen reden tot het minimaliseren van het probleem.  Iedereen heeft problemen in zijn eigen proportie. Ik heb vaak onder mijn eczeem geleden en daarom wil ik hier mijn verhaal delen, waar anderen misschien (h)erkenning of steun in vinden.

Ik ben als het ware geboren met eczeem. Ik kan mij serieus niet inbeelden hoe het is om er normaal uitziende armen te hebben. Zo vertelde mijn moeder mij dat ze toen ik een baby was mijn armpjes en beentjes helemaal moest insmeren meteen soort van zwarte teerzalf, waarna ze mij met verband moest inwikkelen omdat de zalf anders mijn pyjama en bedje zou vuilmaken. Voor het slapengaan werden mij wel eens handschoentjes aangedaan, of washandjes over mijn handjes getrokken, omdat ik mijzelf anders volledig zou openkrabben. Hier heb ik geen foto’s van, maar het moest best wel een zielig gezicht zijn geweest.

Van mijn kinderjaren herinner ik mij dat mijn huid altijd droog en trekkerig aanvoelde. Waar andere kinderen zich nog lang niet met crèmes bezighielden, moest ik mijzelf elke avond en ochtend insmeren, met als gevolg dat ik met een hoofd glimmend van de zalf naar school ging. Ik gebruikte van die vette Lipikar zalf van La Roche Posay. Die gebruik ik nu nog wel eens voor mijn armen, maar voor het gezicht is die niet bijzonder geschikt, waardoor ik er vaak als een glimmende, rode discobol uitzag. In de loop der jaren ontwikkelde ik daar mijn eigen techniekjes tegen, zoals mij na het insmeren afdeppen met zakdoekjes. En dat was lang voor het internet en beautyblogs met allerlei tips bestonden, dus als kind was ik best wel inventief op dat vlak!

Maar ook al gebruikte ik trouw mijn zalf, toch kreeg ik nog vaak opmerkingen van andere kinderen dat ik rode vlekken had, of dat ik velletjes had. Nooit echt gemeen, maar het laat je toch beseffen dat je er niet zo perzikachtig uitziet zoals al die andere kindervelletjes.

Ook de zwemles was niet bepaald een plezier voor mij. Want chloor = uitdroging tot op woestijnniveau. Tijd om te douchen was er niet, laat staan om jezelf met zalf in te smeren. Wel werd ik op den duur zo slim om mini tubetjes crème mee te nemen in mijn zwemzak wanneer ik die thuis vond, en dan smeerde ik mij daarmee in op de bus of in de rij terug naar school. En natuurlijk, als ik het niet stiekem genoeg kon doen, weer die opmerkingen en moeten uitleggen waarom die zalf. Om diezelfde reden waren ook logeerpartijtjes of schooluitstapjes met overnachting lastig. Wanneer andere kinderen gewoon water in hun gezicht plensden, moest ik nog aan de slag met zalf. Ook bij het zwemmen in de zee moest ik een hels geprik doorstaan.  Natuurlijk is het op deze leeftijd, en ik denk, door de vele beautysites en tutorials op het internet, helemaal niet vreemd meer om een toilettasje mee te sjouwen, maar dat was het toen ik ‘klein’  was helemaal niet.

Een leuke anekdote over het insmeren die ik mij nog herinner, is dat wanneer mijn vader mijn armen na het douchen insmeerde, hij mijn hele armpje omklemde met zijn vingers en dan er soort slurpgeluid maakte terwijl hij naar boven bewoog en zo de zalf uitsmeerde. Moeilijk uit te leggen hoe dat er precies uitzag, maar ik moest er telkens om lachen en ja, soms doe ik het nog wel eens stiekem mij mezelf. Toch vreemd dat er aan zo iets lastigs toch nog een leuke en nostalgische herinnering kan verbonden zijn! O ja, nog een positieve keerzijde van mijn droge huid was dat ik nauwelijks werd geteisterde door puistjes, wat het leven van andere klasgenoten denk ik wel danig bemoeilijkte.

Tijdens mijn middelbareschooltijd had ik dus enkel last van eczeem in de plooien van mijn armen, een erg ‘populaire’ plaats voor eczeem. Het zag er echt niet uit en soms kwamen er zelfs korsten door het krabben. Als het eczeem dan eventjes wegtrok, tijdens de zomer bijvoorbeeld, bleven er grote witte plekken achter die erg afstaken tegen de rest van mijn gebruinde huid. Dat komt omdat het pigment verdwijnt door het vele krabben maar ook door bijvoorbeeld cortisonezalfjes die als het ware hele huidlagen, en zo ook de ontsteking, wegnemen. Dat verlies aan pigment heeft nu trouwens plaatsgemaakt voor een overvloed aan sproetjes in mijn armplooien wanneer ik een beetje bruiner wordt. Die armen kon ik altijd wel verstoppen met lange mouwen als dat nodig was, dus ik kreeg er ook niet echt opmerkingen over. Enkel mijn beste vriendin wist er wel van, en zij was dan ook de enige van wie ik aanvaardde dat ze mij subtiel aanmaande te stoppen met krabben. Dat krabben ging en gaat soms heel onbewust, en daarom komen haar hints wel van pas. Zij vertelde mij ook eens dat haar zus op ‘psychologische’ wijze van de eczeem was afgekomen, door de aandoening als het ware weg te wrijven van haar armen telkens ze wou krabben. Ik kan je vertellen dat deze techniek voor mij niet heeft geholpen, maar mij soms wel tot rust kon brengen en het krabben even kon laten stoppen.

Terwijl mijn dermatologe mij altijd vertelde dat eczeem een kinderkwaal is die tijdens de puberteit vanzelf verdween, bleef ik maar wachten op beterschap. Die beterschap is er tijdens of na de puberteit niet gekomen, integendeel, het ging van kwaad naar erger.

Ik studeerde aan de unief en tijdens die periode was de eczeem heel erg stressgebonden. Aan het einde van mijn derde jaar op de universiteit bereikte de eczeem een hoogtepunt, terwijl mijn moraal een absoluut dieptepunt bereikte. Terwijl ik tot dan altijd voor alles geslaagd was in de eerste zittijd, moest ik nu mijn bachelorproef indienen in de tweede zittijd, een ramp voor iemand zoals ik, die geen falen kon accepteren. Natuurlijk is een proef afleggen in de tweede zit helemaal geen falen, maar dat zag ik toen niet in. Uiteindelijke behaalde ik mijn bachelor ook met onderscheiding. Maar goed, terug naar de eczeem. Ik was op van zenuwachtigheid, en inmiddels had de aandoening ook mijn gezicht te grazen genomen. Ik had vuurrode vlekken en mijn gezicht hing vol met velletjes. Vellen zelfs. Als ik wanhopig naar een parfumerie ging om het  zoveelste wonderproduct te zoeken, vroegen ze mij of ik mijzelf wel verzorgde. Of ik scrubde. Dat ik nu toch wel eens een vochtinbrengende creme zou mogen gebruiken. Kwaad en verdrietig tegelijk werd ik van die opmerkingen. Als er iemand was met aandacht voor de huid, dan was ik het wel. Maar werkelijk niets hielp. Rode vlekken vallen wel te camoufleren met make-up, maar tegen velletjes is niets opgewassen. Die worden door make-up enkel nog benadrukt. Ook had ik helemaal niet de kennis en ervaring met make-up die ik nu heb. Daarom koos ik nog wel eens de foute kleur waardoor ik er soms niet meer rood uitzag, maar oranje. Een oranje hoofd vol vellen. Niet alleen zag het er helemaal niet fris uit, het deed ook pijn. Het prikte. Heel mijn bed, bureau, noem maar op, zat onder de velletjes. Ik durfde mijn hoofd niet meer tegen de schouder van mijn vriend te leggen uit angst dat omstaanders hem spontaan een Head & Shoulders shampoo zouden aanbieden. Vreselijk beschamend vond ik het. Gelukkig waren mijn vriendjes altijd heel lief en begripvol, en soms slaagden ze er zelfs in mij te laten geloven dat ik mooi was. Maar goed, niet alleen was het niet echt mooi, het deed pijn, waardoor ik moeilijk de slaap vatte, en in combinatie met alle schoolstress resulteerde dit in wakker liggen en piekeren. Waardoor ik moe opstond, en nog vatbaarder was voor stress en bijgevolg meer eczeem. Het was een eindeloze cirkel en soms kon ik het echt niet meer aan. Ik kon serieus niet meer slapen, alles prikte, ging dood aan de stress, en spiegels rondom mij maakten het enkel nog erger. Ook vandaar dat ik nu nog steeds de gewoonte heb enkel een dimlicht in de badkamer aan te laten. Dat felle badkamerlicht laat immers alles nog eens extra hard opvallen. Op een moment moet ik er door het slaapgebrek en de eczeem zo slecht hebben uitgezien, dat een jongen uit mijn klas, waarmee ik nog geen eens zo goed bevriend was, mij een sms stuurde: of het wel goed met mij ging en of mijn dromen misschien door Freddie Kruger werden verstoord. Ja, echt, letterlijk dat, ik vergeet het nooit. Langs een kant vond ik zijn bezorgdheid wel attent, maar aan de andere kant deed mij dat ook beseffen dat het echt erg gesteld was.  Ook mijn bachelorproefbegeleider suggereerde voorzichtig dat ik best wel wat slaap kon gebruiken alvorens verder te werken. Ik probeerde te slapen, ik probeerde te werken, maar op sommige momenten wenste ik mij dood. Letterlijk. Dit lijkt zo erg om te zeggen en dit probleem lijkt zo banaal en miniem tegenover wat andere mensen overkomt, maar het was nu eenmaal hoe ik mij voelde, en ik dramatiseer het niet. Ik was gewoon op.

Dus maakte mijn moeder een afspraak bij de zoveelste dermatoloog. Ik had al eens rugprikjes gehad voor eventuele allergische reacties op voedingsstoffen. Daaruit zijn enkele dingen gebleken, maar echt grote veranderingen heeft dat niet teweeggebracht. Bij deze dermatoloog deed ik testen op (cosmetische) producten, en ook daar bleef het resultaat uit. Wat toen echt mijn redding heeft gebracht, is, en veel mensen zullen het niet graag horen, het opnieuw gaan gebruiken van cortisone zalf. Iets milder en beter ontwikkeld dan wat er daarvoor op de markt was, maar nog steeds schadelijk voor de huid. Cortisonen verdunnen de huid namelijk. Maar, merkte de dermatoloog toen op, is het dan zoveel beter om dagelijks de huid open te krabben en te leven met een huid die je de moed ontneemt. Inderdaad, het antwoord was nee. In combinatie met een nieuwe reinigingsroutine met micelair water (meer daarover in een volgende post) en een cortisonezalf ging het stapje voor stapje beter met mij en mijn huid. De cortisonezalf had ik steeds minder en minder nodig, en nu gebruik ik maximum om de zoveel maand nog eens een klein likje. Wat mijn huid betreft, voel ik me zo goed nu, zoveel beter. Ik kan volop make-up testen en moet mijzelf niet meer verstoppen. Waar ik vroeger enkel dure parfumerie of apotheker cremes gebruikte, kan ik mij nu zelfs bedienen met een tube Nivea, stel je voor! Ik zal nooit de mooiste huid van de groep hebben, maar dat heb ik aanvaard. Ik voel mij goed in mijn vel nu, en daar gaat het uiteindelijk om.

Zo, dit is nog een vrij lange blogpost geworden, en toch is dit nog maar de meest beknopte versie van mijn ‘huidverhaal’. Ben je benieuwd naar welke producten ik vroeger en nu gebruikte, en welke tips en verzorgroutines ik voor eczeemlijders heb? Hou deze blog dan zeker in de gaten!

Liefs,

Nienke

Advertenties

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s