Personal || de spons

Sponge-natural

bron afbeelding

Onlangs vertelde mijn docent copywriting de klas dat wie niet wist waarover te schrijven, gewoon moet beginnen met eender wat op het papier te kladden. Dat is nu exact wat ik van plan ben. Niet denken, maar doen. Maar laat het nu net het tegenovergestelde zijn van waarover ik dacht te schrijven. Over teveel doen en te weinig denken. Want zo voel ik mij de laatste weken. Teveel doen, en te weinig denken, echt denken. Te weinig de spons zijn die ik normaal gesproken ben. Zoveel mogelijk opzuigen en je vol voelen van kennis en ervaringen. Een beetje meer Humo of De Morgen dan de Flair en het Laatste Nieuws, zeg maar. Ik mis theater en concerten, tentoonstellingen en dikke boeken. De spons lijkt even op rust te zijn. Nog niet op pensioen, laat ons hopen. De spons is iets die zich niets aantrekt van de huidige debatten over de verhoging van de pensioenleeftijd, want de spons gaat nooit op pensioen. Al wordt het nu dringend tijd dat ze terugkomt van loopbaanonderbreking. Een maand of twee van leeglopen is toch meer dan genoeg, nog even en de spons in mij is volledig opgedroogd.

Maar als je nu eenmaal bezig bent je leven op de rails te krijgen, of in ieder geval een nieuwe richting uit te duwen, kan al het andere wat je normaal intellectueel genot verschaft wel eens naar de achtergrond verdwijnen. Ik voel mij meer en meer een ‘basismens’ worden, en ik ben er niet bepaald gelukkig mee.

400px-Piramide_van_Maslow

In de piramide van Maslow (bron afbeelding) vervul ik al een tijdje niet meer alle niveaus, en inderdaad, ik voel mij minder mens. Minder de mens waarmee ik gelukkig ben. Begrijp mij niet verkeerd, ik en enorm dankbaar in een gegoed gezin te wonen waar al mijn basisbehoefte elke dag meer dan vervuld worden, maar ik snak naar meer. Met het topje van de piramide die regelmatig wordt ingevuld, ben ik compleet in mijn hele zijn.

Wat houdt mij dan tegen? Mijn dagelijkse lectuur wordt vervangen door klusboeken of huishoudtips. Met een eigen (of ja, gedeelde) stek op het oog, durft een mens al eens zijn prioriteiten te verschuiven. Misschien is het onbewust een tactiek om ervoor te zorgen dat de basisbehoeften van de piramide ook in de toekomst naar behoren worden vervuld? Want ja, met een woning waar de verf van de muren bladdert en de WC niet doorspoelt zoals gewenst, worden er al een paar behoeften stiekem ondermijnd (vergeef me mijn Westerse verwendheid, het is nu eenmaal zo. Misschien leer ik relativeren na mijn reis door Cuba die er zit aan te komen. Of rijg ik nu de paradoxen nog verder aaneen?). Afbladderende verf komt al dicht in de buurt van het instorten van je woonst, daar gaat je veiligheid en zekerheid. Een doordenker kan er echter ook een metafoor van afbladderende relatie in zien, daar gaan de lichamelijke behoeften (nee, het is niet wat je denkt. Mijn vriend is namelijk de kok in huis, of zal die rol toebedeeld krijgen, dus door de afbladderende verf zal ik geen eten meer krijgen). De krakkemikkige WC maakt dan weer dat ik geen mensen meer zou durven vragen. Wat zich na verloop van tijd tegen mij zal keren, want ik zal ook niet meer gevraagd worden. Uit met het sociaal contact. Goed, het onderdeel appartement opknappen kan dus een langetermijnstactiek zijn.

Mijn sierlijke schrijfsels van weleer hebben nu de gedaante van sollicitatiebrieven aangenomen. Hopelijk leveren die ook snel iets op.

Theater, film, of andere culturele activiteiten worden dan weer vervangen door eindeloze bezoekjes aan Ikea (dat vind ik stiekem wel leuk, maar niet na de honderdzevenenzestigstachtenvijfsigste keer. Tenzij er na afloop Kotbullar aan te pas komen), Brico, of een andere woon-of doe-het-zelf-zaak (die koppeltekens, die zinsonderbrekingen!). Maar wat moet gebeuren, moet nu eenmaal gebeuren. Hopelijk duurt deze transcendente fase niet al te lang. Het existentiële zweven tussen Pas Afgestudeerde Jongere en Jongvolwassen Werkmens. Bij voorkeur rol ik nog voor de Kerst in het tweede leven, zodat ik mij heel burgerlijk kan laten gaan met Kerstversiering, en heel mijn familie kan overladen met geschenkjes.

Hopelijk kan mijn geest binnen enkele maanden tijdens een dood moment in een theatervoorstelling afdwalen om zich af te vragen waar ik mij nu eigenlijk druk over maakte.

Advertenties

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s