Gedichtendag

DSC01426

Gisteren, 29 januari, was het gedichtendag, waarop de officiële aftrap van de poëzieweek werd gegeven. Deze week loopt tot en met 4 februari. Het thema van dit jaar is liefde, laat dat nu net een van de meest besproken onderwerpen in de poëziewereld zijn! Ook de poëziebundel die ik vertaal voor mijn eindwerk gaat over de liefde, althans over een gebroken liefde. In dit artikel wil ik jullie echter laten kennismaken met een van mijn favoriete gedichten, dat toevallig niet over de liefde gaat! 

DSC01370

Het gedicht heet I wandered lonely as a cloud en is geschreven door de Engelse dichter William Wordsworth, een icoon uit de Romantische periode.

Het gaat als volgt:

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o’er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
:
For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

Ik maakte voor het eerst kennis met het gedicht tijdens de colleges Engelse literatuur aan de universiteit, maar ik ging pas echt van het gedicht houden toen ik samen met mijn ouders en zus het prachtige Lake District in Noordwest Engeland bezocht. Daar brachten we een bezoek aan Wordsworths geboortehuis en zagen we er zelfs zijn graf. Ik kreeg er een kleine dichtbundel van mijn moeder dat ik tot op de dag van vandaag zorgvuldig bewaar en koester.

DSC01457

Het gedicht herinnert mij aan die mooie autoreis door de woeste natuur van Engeland, en ook in de boodschap ervan kan ik mij absoluut terugvinden. De interpretatie die ik er aan geef is die van een soort nostalgie. Het terugdenken aan een vrolijke belevenis in een somber en eenzaam moment. Pas op dat moment van herinnering besef je hoe prachtig sommige dingen wel niet waren, terwijl je dat op het moment zelf nog niet helemaal besefte, of het moment niet volledig wist te appreciëren of naar waarde te schatten.

I gazed – and gazed – but little thought / What wealth the show to me had brought. Hij kijkt zijn ogen uit, maar realiseert zich niet de volledige rijkdom van dat moment.

They flash upon that inward eye / Which is the bliss of solitude / And then my heart with pleasure fills / And dances with the daffodils. – Deze inward eye is de herinnering, de gedachte eraan, terwijl het hart wordt vervuld van blijdschap en in gedachten even terugkeert naar dat mooie moment.

DSC01382

Ik vind dit echt een prachtig gedicht, en bij elke lezing ervan krijg ik een soort wee gevoel in mijn buik. Ik denk terug aan die reis en andere mooie, vaak eenvoudige momenten, en wenste dat ik alles nog eens mocht overdoen, met dubbel zoveel overgave en besef van hoe gelukkig ik mijzelf mag prijzen.

Wat is jullie favoriete gedicht en waarom? Schrijf je zelf wel eens poëzie? 

Advertenties

2 gedachtes over “Gedichtendag

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s