Boekreview: Stuffocation door James Wallman

IMG_4680

Enkele weken geleden kon je hier al kennismaken met dit boek dat er prat op gaat dat ervaringen primeren boven spullen. Vorige week las ik het boek uit en vandaag vertel ik wat ik ervan vond en wat het voor mij heeft betekend. Benieuwd?

Waarom ik het boek kocht
Eventjes herhalen: ‘Stuffocation, living more with less’ is een boek door James Wallman dat mij op het lijf geschreven leek. De laatste tijd probeer ik er immers op te letten dat ik niet te veel onnodige prullen, kledij of cosmetica koop. Ook zoek ik regelmatig spullen uit om te verkopen of weg te geven (lees hier 6 tips om van je teveel aan spullen af te raken). De toekomstige verhuis naar een eigen, niet zo heel groot appartement heeft daar veel mee te maken, maar ook wil ik echt mijn koopgedrag en manier van denken blijvend veranderen.

Ik merk ook dat steeds meer mensen hier mee bezig zijn en dat minimalistisch en opgeruimd leven echt een trend aan het worden is. Zo raakte ik bijvoorbeeld erg geïnspireerd door de blog Light by Coco. Ook opruimfilmpjes op YouTube vind ik geweldig en ik verzamel naar hartenlust opruim hacks op Pinterest.

Verstikt door je spullen
‘Stuffocation’ gaat ervan uit dat je niet perse gelukkiger wordt van materiële bezittingen waarvan je ooit dacht dat je ze nodig had. Het is niet alleen slecht voor de planeet, ook wordt je huis er een rommeltje van en krijg jij er zelfs stress van. Zoals de titel van het boek het zegt in een leuke samentrekking van de woorden ‘stuff’ en ‘suffocation’, word je letterlijk en figuurlijk verstikt door al je spullen. We moeten dus meer focus leggen op ervaringen dan op materieel bezit, en dat zal je uiteindelijk ook gelukkiger maken. ‘Stuffocation’ haalt inspiratie bij de psychologie, economie en cultuur en hoopt een echte verandering teweeg te kunnen brengen.

Lijd ik aan stuffocation?
Aan het einde van de inleiding van ‘Stuffocation’ krijgt de lezer 20 vragen voorgeschoteld waarop hij eerst snel en vanuit het buikgevoel op moet antwoorden. Daarna dient moet er een tweede keer worden geantwoord, maar dit keer gebaseerd op een diepere reflectie en vanuit het oogpunt van wat we zouden willen antwoorden, hoe we onszelf zouden willen zien en veranderen.

Deze vragenlijst was best confronterend. Ik weet van mezelf dat ik de laatste jaren al veranderd ben op het vlak van materialisme en de verhouding tot ervaringen, maar de vragen deden mij beseffen dat er toch nog werk aan de winkel is.

Zo vond, en vind, ik het erg belangrijk om foto’s te nemen op reis. Natuurlijk dragen deze ook bij aan de herinnering, maar soms ben ik dan teveel bezig met het nemen van de perfecte foto dan echt van het moment te genieten. Dat merkte ik ook toen ik een paar weken geleden met mijn eerste fotodagboek bezig was. Soms schoot het door mijn hoofd dat ik van de een of andere gebeurtenis een foto moest maken, al had ik daar eigenlijk niet zoveel zin in en zou het maken van een foto de flow van het moment onderbreken.

Ook was mijn reis vaak maar half geslaagd als ik niet terug naar huis kwam met een tas voor geshopte spullen. Daarnaast was de ontgoocheling ook vaak groot als ik te weten kwam dat ik een must-do winkel had overgeslagen. Ik ben hier al wat gematigder in geworden maar toch kan ik vaak de lokroep van de winkelstraten niet weerstaan, om een tijdje later toch tot de conclusie te komen dat ik eigenlijk niets nodig heb en al die horden mensen om mij heen liever kwijt dan rijk ben. Waarom zou ik het dan nog doen?

Op reis zat ik ook al te vaak met mijn neus in de reisgids om er zeker van te zijn dat ik geen enkele hotspot zou overslaan. Maar daardoor miste ik waarschijnlijk heel wat andere onverwachte plekjes, ontmoetingen en ervaringen die in geen enkele gids zijn opgenomen. Ook dat ben ik al een beetje aan het afleren. Ik moet niet bepaald meer elk museum in de stad hebben gezien of op elke plek zijn gekomen die zo mooi in het boekje staat afgebeeld.

Ik begin nu in te zien dat zo een ‘100% ervaring’ helemaal niet mogelijk is. Het is natuurlijk niet onverstandig om voor je op reis vertrekt een klein lijstje te maken, maak hierbij moet je zeker ruimte laten om je te laten leiden door de stad en de ervaringen. Zoals Wallman het zegt, is het belangrijk dat je bij alles wat je doet je in de ‘flow’ van het moment te voelen.

Hetzelfde had ik ook met bijvoorbeeld festivals. Heel het jaar door werk je keihard om dat dure combiticket te kunnen betalen, en dan wil je natuurlijk zo veel bands van zo dicht mogelijk hebben gezien. Hier ben ik al veel relaxter in geworden. Gewoon eventjes chillen op de wei is al geen criminele daad meer. Het speelt natuurlijk ook mee dat ik intussen al zoveel bands heb gezien, dat ik niet meer perse bij elk optreden vooraan moet staan. Ook is het niet onbelangrijk dat ik nu wat meer geld op de bank heb staan dan toen ik pakweg 15 was.

Dit zijn allemaal vraagstukken waarmee ‘Stuffocation’ mij heeft geconfronteerd. Ik heb het boek erg graag gelezen, maar ik had toch het gevoel dat Wallman af en toe in herhaling viel. Het boek is opgebouwd in een cirkelredenering en de conclusie is eigenlijk dezelfde premisse als waarmee de auteur begon te argumenteren. Op het einde krijg je dus geen echt nieuwe inzichten of revelaties.

Verhalen over echte mensen
Het midden van het boek wordt dan opgevuld met heel veel anekdotes en verhaaltjes over verschillende mensen op verschillende plekken ter wereld en hoe dezen zich succesvol hebben bevrijd van stuffocation. Dit maakt het allemaal natuurlijk heel echt en geloofwaardig. Aan de hand van deze voorbeelden bespreekt Wallman enkele alternatieven (minimalisme, de ‘medium chill’ en simpel leven) voor stuffocation. Uiteindelijk besluit hij dat ‘experientalism’, oftewel ervaringen en belevenissen de beste uitkomst is, maar dat had hij natuurlijk al verklapt in het begin.

Hoe het wel moet
Aan het einde geeft hij ook nog enkele beginselen en levenswijsheden mee waar de experientalists bij zweren. Zo is het belangrijk dat we in de ‘zone’ of ‘flow’ zitten terwijl we dingen doen. Ook moeten we absoluut ons eigen publiek zijn. De ervaringen die we meemaken moeten er niet zijn om anderen te kunnen imponeren. Ook zetten deze mensen de personen waarvan ze houden op de eerste plaats. Je kan wel erg hard werken en veel verdienen, wat iedereen uiteindelijk wil, is tijd doorbrengen met geliefden. En aan deze gekoesterde momenten zullen we ook terugdenken op ons sterfbed, en echt niet aan de lange uren die je hebt gewerkt of aan het saldo op je bankrekening. Of aan al die spullen (of beter, rommel) die je kinderen zullen aantreffen in je huis.

Stuffocation is een boek dat mij echt tot nadenken heeft gestemd, en mij heeft geholpen bij een paar belangrijke keuzes die ik de afgelopen tijd heb moeten maken.

Ik las het boek in het Engels en kocht het voor 16,50€ in de Engelse boekhandel Sterling Books in Brussel.

Je kan Stuffocation door James Wallman ook hier vinden op Bol.com.

Voel jij je soms ook verstikt door je spullen en wil je het over een andere boeg gooien?

Advertenties

3 gedachtes over “Boekreview: Stuffocation door James Wallman

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s