Een gevoel en een verhaal

Normaal post ik nooit op zaterdag maar vandaag heb ik een extraatje. Vorige week stelde ik een kortverhaal op voor de pagina van Creabealounge, waarbij elke inzender bepaalde woorden in het verhaal moest verwerken. Ik had die week al lentekriebels gekregen, dus als vanzelf vloeide dit kortverhaal, dat meer een beschrijving van een gevoel of tafereel is, uit mijn pen. 21 maart leek mij dan ooit de ideale dag om deze tekst hier te delen 🙂 

Dit waren de vereiste woorden:

  1. Wonderschoon
  2. Make-up
  3. Xylofoon
  4. Beelddenker

En dit was dan het resultaat:

Ik verwelkom je.
Het begon afgelopen zondag. Ik kon het voelen in heel mijn lijf, er was iets gaande. Een soort sensatie die moeilijk te beschrijven valt maar die wel iedereen moet kennen. Elke mens moet dit wel al eens hebben gevoeld, maar de ene kan het al beter onder woorden brengen dan de andere.
Het borrelt op uit de kern van je lichaam en het wil naar buiten barsten. Het maakt de meeste mensen euforisch en blij, dartel en wulps. Een kleiner deel van de mensheid schijnt er net ongelukkig van te worden, en belandt in een soort jaarlijkse mini-depressie.

Bij mij vertaalde dit gevoel zich in mijn kledij (een zijden oranje bloes) en mijn make-up (fuchsia roze lippenstift). Mijn moeder gaf er uiting aan door de dode bladeren van het terras te vegen, de ramen te lappen en het tuinmeubilair onder handen te nemen. Zowel het huis als ik kwamen die afgelopen zondag wonderschoon voor de dag.

Ramen en deuren worden opengegooid, het aperitief kan naar buiten worden verplaatst. Het zachtjes rinkelen van de glazen onder een lekker briesje brengt een heerlijke oorsensatie voort, alsof in de verte ergens iemand een xylofoon aan het bespelen is. Gelach, gepraat en felicitaties.

Als je een pragmaticus vraagt zich het woord ‘lente’ in te beelden, dan zijn er twee opties. Ofwel begrijpt die niet eens waarover je het hebt, want hoe kan je je immers zo iets abstract als een jaargetijde inbeelden. Ofwel sluit hij zijn ogen en ziet hij de dikke, vette letters van L E N T E voor zijn geest dansen. Stel je dezelfde vraag aan een beelddenker, dan schieten woorden hem tekort. Dan ziet ‘ie een scene zoals hierboven beschreven. Hij ziet de geuren en voelt de kleuren. Hij ruikt de wind die zal spelen door zijn haar. Ik ben een beelddenker. Ik ontvang de lente met open armen.

Kom maar op met die lente!

Verlangen jullie ook zo naar dat lentegevoel en de eerste zonnestraaltjes? En schrijven jullie ook mee met de volgende Bea-wedstrijd?

ps: ik werd ook uitgeroepen als winnaar van deze wedstrijd, yay!

Advertenties

5 gedachtes over “Een gevoel en een verhaal

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s