Sweat diaries || solo of sportclub?

5929040018_435ddb1977_o

Voordat ik naar de unief ging heb ik jarenlang basketbal in clubverband gespeeld. Toen ik daarmee stopte voelde ik dat ik toch wel iets van sport kon gebruiken en probeerde in verschillende sportcentra uit. Tegenwoordig ga ik zelfs af en toe hardlopen. Vandaag maak ik de balans op.

1. Verplichtingen
Als je deel uitmaakt van een sportploeg dan vinden de trainingen plaats op vaste momenten in de week. Dit wil zeggen dat je je activiteiten moet plannen rond je sport, en niet andersom. Je kan niet kiezen welk moment jou het best uitkomt om te gaan, want gaan zal je. Je ploeg rekent immers op jou en je wil de volgende week ook niet uit de lucht komen vallen als er nieuwe fases zijn aangeleerd. Ook zal je vroeg of laat met wedstrijden of optredens (bij dans bijvoorbeeld) te maken krijgen. Reken maar dat je daar dan telkens minstens een halve dag van je weekend aan kwijt bent, en zelfs langer als de match op een verre verplaatsing plaatsvindt.

Als je op je eentje gaat sporten mag je dan weer helemaal zelf kiezen hoe je je trainingsschema indeelt. De groepslessen vinden weliswaar plaats op een vast moment, maar vaak zijn er lessen genoeg om te kiezen. Dit kan zowel een voor-als een nadeel zijn. Niets of niemand zal je tegenhouden van een date met je zetel (ook in geval van een sportmaatje zijn er geen contractuele verplichtingen), en anderzijds kan je ook steeds on the spot beslissen dat je graag nog snel wil gaan sporten.

2. Groepsgeest en motivatie
In de sportclub maak je natuurlijk deel uit van een hecht team. Individuele vooruitgang is wel belangrijk, maar de grootste focus ligt op wat je als groep kan bereiken. Niet jouw persoonlijke conditie en wespentaille verbeteren is het doel, wel het winnen van wedstrijden en hoger stijgen in het klassement is de grootste motivatie. Deze teamgeest levert mooie momenten en hechte vriendschappen op, maar als het eens wat minder gaat kan dat ook wel even enorm clashen. Daar moet je als teamsporten goed mee om kunnen.

Als je solo sport, het woord zegt het zelf, draait alles natuurlijk om jezelf. Het is een uitdaging die je aangaat met je eigen persoon. Je conditie verbeteren, afvallen, of meer spiermassa ontwikkelen. Niemand zal je scheef bekijken als je een keertje niet scoort, je bent je eigen kritische coach. Het is echter niet omdat in de fitness alles om jezelf draait, dat je er geen vriendschappen om motivatie kan terugvinden. Veel mensen zoeken een sportmaatje en ook de lesgevers zijn er tegenwoordig bijzonder goed in om een soort groeps-en teamsfeer te creëren.

De laatste tijd ben ik aan het lopen geslagen en een grote motivatie hierbij zijn de loopevenementen. Je loopt voor een doel, namelijk de race uitlopen en misschien ook nog een goede tijd vastleggen.

3. Kosten
Over het algemeen is het vrij goedkoop om deel uit te maken van een lokale sportclub. Tenzij je natuurlijk een sport zoals skiën of snowboarden hebt uitgekozen en je elk weekend een retourtje naar de Franse Alpen moet maken. Dan kunnen de kosten aardig oplopen. Maar wacht eens, dat zijn solosporten dus die passen misschien niet in deze alinea. Met een beetje geluk kan je er zelfs een aardig zakcentje aan overhouden. Als je geboren bent als man en een grote voetbalgave hebt, that is.

Lid worden van een fitnessclub is echter niet altijd zo voordelig. Je zit vast aan woekercontracten waar je onder geen beding onderuit komt. En dan moet je nog bijbetalen voor de groepslessen en warm water. En aan het einde van het jaar maak je de balans op en besef je dat je er nog geen tiende van de prijs hebt uitgehaald. Gelukkig veranderen de tijden en bestaan er tegenwoordig low cost fitnessclubs die zelfs maandabonnementen aanbieden. Of veranderen de mensen naar meer sportieve individuen die er met een beetje moeite een tweede van de prijs weten uit te persen. Ook universiteiten leveren vaak inspanningen voor hun studenten, omdat die anders teveel aankomen dankzij het niet altijd even verantwoorde kantinedieet en zo’n studenten zijn natuurlijk niet zo aantrekkelijk voor de foto’s in de foldertjes.  Zo kon ik op mijn universiteit destijds een jaarcontract aangaan voor nog geen vierde van de normale prijs. Wat waren dat topjaren.

Traditie
Mijn opvatting over fitnessclubs is voordat ik er zelf naartoe ging altijd erg zwart wit geweest. Ofwel liepen er enkel dikkerds rond die te te kortademig of te lui of te rond waren om een ‘echte’ sport te gaan beoefenen, ofwel was het een kweekvijver voor gespierde johnny’s met een gouden kettinkje en onnatuurlijk gebronsde en geblondeerde barbies in roze pakjes. Niemand van onze familie ging immers naar een fitnessclub en enkel ploegensport of dansgroepen waren sociaal aanvaard. Het kan natuurlijk ook zijn dat dat was omdat je er meestal niet in komt als je onder de achttien bent.

Toen ik naar de unief ging zag ik dat de fitness van onze campus toch populair was onder de studenten. Niet enkel onder de modellenmeisjes maar ook voor de ‘gewone’ studentjes zoals ik. Het heeft mij toch een jaar gekost voor ik er eens een kijkje ging nemen, en vanaf dan was ik verkocht. Geen vervelende springuren meer, sporten wanneer ik dat wou toen ik op kot ging, een warme douche voor wanneer de boiler op kot weer eens stuk was. Perfect.

Toen mijn toenmalig bijna-liefje mij vroeg of ik aan sport deed, was het toch met enige schroom dat ik toegaf de fitness te frequenteren. Ik dacht nog steeds dat het ‘not done’ was. Tot mijn grote vreugde bleek ook hij pas lid te zijn geworden van zijn lokale club. Toen zelfs de grootste onsportieveling van mijn vrienden zich zelfs een abonnement liet aansmeren, was het wel duidelijk dat alle taboes over de fitness waren weggevallen. Plots deed iedereen het. Ik zag er zelfs eens mijn prof Engelse grammatica zich in een veel te klein shortje uitsloven op de loopband (‘weet je wie ik nu gezien heb in de fitness??! Je gelooft het nooit!’). Enkel mijn beste vriendin heeft zich nooit laten overtuigen (‘iedereen ziet mij rood worden en zweten, ik kom in contact met andermans zweet, die kleedhokjes worden mijn dood!’).

Er zijn dus voor alle opties pro’s en contra’s te vinden. En dan hebben we het nog niet echt gehad over de echt gratis alternatieven zoals joggen in het bos of yoga met YouTubefilmpjes. Maar dat is voor later!

Hebben jullie aan ploegensport gedaan? Sporten jullie liever solo of in groepsverband?

Advertenties

4 gedachtes over “Sweat diaries || solo of sportclub?

  1. Wat een goed artikel! Ik heb gisteren helaas mijn laatste wedstrijd gespeeld op het hockeyveld. Na 8 jaar is het tijd om te stoppen aangezien ik hoop volgend half jaar stage te lopen. Denk wel dat ik het ga missen aangezien ik écht geen binnensport mens ben!

    Like

  2. Wat een leuk artikel! Ik sport zelf het liefst alleen en heb ook nog nooit een teamsport gedaan. Ik vind het prettig om te kunnen sporten wanneer ik wil. Ik weet een week van tevoren nog niet of ik op bepaalde tijden kan of wil sporten 😉 Dus ik leg het liefst niet zoveel vast. Aan de andere kant sport ik wel weer heel erg graag met mijn vriend, dat is toch wel een stuk gezelliger dan alleen 🙂 En je kunt elkaar motiveren, dat is ook wel heel fijn!

    Like

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s