Parfumpraatjes

8278142346_e4a110fc9f_o

Bron foto

Toen ik eergisteren de deur uitging zonder parfum en dat realiseerde, dacht ik gelijk: ‘damn’! Niet dat ik anders onfris ruik, maar zonder een wolkje parfum voel ik me meteen zo naakt. Een beetje zoals zonder mijn broek de deur uitgaan maar dan iets minder opvallend. Ik zou ook nooit op mijn stappen terugkeren om nog snel parfum op te doen, maar heel waarschijnlijk zou ik dat wel doen moest ik geen broek aan hebben. Ik kan het niet zeker zeggen want dat is mij gelukkig nog nooit overkomen. 

Net zoals ik me naakt voel zonder telefoon op zak (al kan dat wel eens bevrijdend zijn), of zonder iets aan mijn linkerarm (mijn Up of een horloge), voel ik mij dus ook zonder parfum niet compleet. Het is zowat de finishing touch, de kers op de taart die zegt: ‘klaar voor een nieuwe dag!’.

Ik vind parfum een geweldig iets. Het kan zowel mooie als minder mooie herinneringen naar boven brengen. De signature scent van die ene persoon die je dierbaar is, geeft je meteen een fijn gevoel wanneer je de geur opeens ergens anders ruikt, of wanneer je er bewust in de winkel aan gaat snuffelen. Soms geeft dat parfum je ook verdrietige of melancholische gevoelens, wanneer de parfumdrager er niet meer is bijvoorbeeld. De geur kan dan troost bieden, maar bezorgt mij soms ook een grote steen in mijn maag. Door die ene geur te ruiken, is die persoon tegelijkertijd zo dichtbij en zo ver weg. Heel verwarrend.

Soms vind ik parfum ook heel storend en ongepast, en dan in het bijzonder de zware geuren. Ik bedoel, wie hult zich nu in een dikke mist Coco Noir net voordat die de sportzaal binnenstapt?! Echt om letterlijk misselijk van te worden. Ook ’s morgens vroeg op het openbaar vervoer kan mijn maag behoorlijk overhoop komen te liggen wanneer er een penetrant parfum mijn neus binnendringt. Ik herinner mij ook de vreselijk doordringende parfum van mijn wiskundelerares toen ik in het tweede middelbaar zat. We hadden wiskunde op woensdag van 12 tot 13u, best laat dus, waardoor ik meestal al grote honger had. Meng door dat hongergevoel met mijn minst geliefde les, wiskunde, én met het meest loodzware, doordringende parfum dat je je kan indenken, en je begrijpt wel dat mijn misselijkheid en afkeer voor wiskunde compleet was. Ik weet niet eens de naam meer van de leerkracht in kwestie, maar het parfum en onaangename gevoel dat het veroorzaakte vergeet ik nooit meer.

Parfum moet, vind ik, vooral subtiel zijn en aangenaam zijn, zeker voor anderen. Tijdens een sportsessie, wiskundeles, of eender welke andere situatie dat geen feestje is (en dan nog), vind ik een overvoed parfum echt niet passen. Je zou het pas goed mogen ruiken wanneer je dichterbij de persoon in kwestie komt, voor een zoen of knuffel bijvoorbeeld. Dan is het een soort privilege voor de andere om je parfum te mogen ruiken. Je geur overal in het openbaar verspreiden zodat het parfum je al van ver tegemoet komt, vind ik ronduit storend.

Maar wanneer iemand dan echt een lekker parfum op heeft, kan ik daar echt van genieten. Ik zal dan misschien wel vragen welk geurtje het is, maar ik zal op basis daarvan zelden het parfum ook voor mezelf kopen. Parfum is echt iets heel persoonlijk vind ik, en kan ook verschillen van huid tot huid. Ik zal dus nooit de parfum van bijvoorbeeld mijn beste vriendin kopen voor mezelf, ook al pakt de geur ook op mijn huid goed uit. Dat zou voor mij een soort van identiteitsdiefstal zijn! Ik verbind parfums zo hard met bepaalde personen, herinneringen en gebeurtenissen, dat ik de geur in kwestie nooit voor mezelf zou kopen.

De meeste van mijn parfums die ik tot nu toe heb gehad (dat zijn er nog niet zo veel, lees hier welke parfums ik al heb gedragen), ontdekte ik dan ook per toeval, door een staaltje bijvoorbeeld, maar nooit door de geur bij iemand anders te ruiken. Ik zou een van die parfums nu graag opnieuw kopen omdat ik weet dat die geur helemaal ‘mij’ was, maar toch twijfel ik omdat al die geuren zo hard met een bepaalde periode en herinneringen verbonden zijn.

Wat ik ook vreemd vind, is hoe sommige mensen een heel uitgebreide collectie parfum kunnen hebben en dan elke dag een ander geurtje dragen. Voor mij moet parfum vooral iets eigen aan jou zijn, iets herkenbaar en persoonlijk. Ik heb wel een ‘feest’ parfum (dat ik overigens enkel tijdens de eindejaarsfeesten draag, zo kom ik nog beter in de stemming) en een ‘gewoon’ parfum, maar daar blijft het dan ook bij. Ik blijf vasthouden aan mijn dagelijkse en herkenbare geur, met uitzondering van staaltjes op vakantie dan. Al is het maar gewoon om geen tientallen geuren in mijn sjaals te verspreiden. Het is net leuk vind ik om elke keer weer die ene vertrouwde geur te ruiken.

Zo, en dan hoop ik maar dat ik vanochtend de deur niet weer ben uitgegaan zonder parfum!

Houden jullie ook van parfum? Vinden jullie dit ook iets persoonlijk of kan je geen geurtjes genoeg hebben? 

Advertenties

Reacties zijn welkom!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s